Umowa na zastępstwo należy do umów o pracę na czas określony. Tego rodzaju umowa jest zawierana w ściśle określonym celu i na okres, który często nie jest wyznaczony przez konkretne daty. Posiada ona cechy odróżniające ją od klasycznej umowy na czas określony i cechuje się m.in. nieco innym sposobem jej wypełniania.
Umowa o pracę na czas zastępstwa nieobecnego pracownika jest zaliczana do umów na czas określony, z zastrzeżeniem pewnych odmienności wynikających z jej celu i charakteru.
W celu skorzystania z wyjątku od limitów pracodawca jest zobowiązany wprowadzić do umowy o pracę zawartej z wyłączeniem limitów wzmiankę o tym fakcie. Dotyczy to również umowy na zastępstwo, w której zawarcie takiej umowy powinno być wskazane jako przesłanka niestosowania limitów „33 i 3”.
Okres obowiązywania umowy
W przypadku typowej umowy na czas określony czas jej trwania jest wyznaczany przez konkretne daty. Umowa na czas zastępstwa odbiega tu wyraźnie od tego schematu.
Data końcowa tej umowy często jest bowiem ustalona w sposób opisowy, poprzez wskazanie zdarzenia przyszłego, jakim jest powrót zastępowanego pracownika do pracy. Nie wyklucza to wskazania w umowie konkretnej daty końcowej jej obowiązywania.
Umowa na czas zastępstwa rozwiązuje się z upływem okresu, na który została zawarta, najczęściej wyznaczonego przez powrót zastępowanego pracownika do pracy. Na rozwiązanie umowy w ten sposób nie ma wpływu fakt, że umowę zawarto np. z pracownikiem szczególnie chronionym przed rozwiązaniem stosunku pracy. Jednak w czasie trwania umowy na zastępstwo przepisy o szczególnej ochronie zatrudnienia, niepozwalające pracodawcy na wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy o pracę (np. z pracownicą w ciąży lub pracownikiem objętym ochroną przedemerytalną) są stosowane na ogólnych zasadach.